Beijing Silvermine

Het verhaal van de Zilvermijn van Beijing (Beijing Silvermine) vond ik op de website Messy Nessy. Het heet: Saving China’s Memories from the Trash, One Kodak at a Time. Het is het verhaal van de Franse verzamelaar en kunstenaar Thomas Sauvin, die rond 2000 door China reisde, op zoek naar negatieven van oude Chinese foto’s. Hij zocht onder andere op online forums en blogs. Daar kwam hij regelmatig een advertentie tegen, waarin ene Xiao Ma op zoek was naar mensen die oude fotorolletjes wilden verkopen. Xiao Ma bleek spullen op te kopen waarin zilvernitraat zat, zoals röntgenfoto’s uit ziekenhuizen, cd’s en dus ook fotorolletjes. Via een chemische bewerking won hij het zilver daaruit terug en dat verkocht hij dan. Thomas Sauvin sprak af dat hij die fotorolletjes voortaan van Xiao Ma zou kopen, en daarmee begon het project Beijing Silvermine.

Thomas Sauvin kocht de weggegooide negatiefrolletjes per kilo, in grote zakken. Hij bekeek de negatieven stuk voor stuk. En de beste en meest interessante foto’s liet hij digitaliseren. Hij begon daarmee in 2009 en inmiddels heeft hij meer dan een miljoen (!!) anonieme privéfoto’s van Chinese personen en gezinnen bijeen gebracht. Het gaat om particuliere analoge foto’s die gemaakt zijn tussen 1985 en 2005. Vanaf 1985 begonnen Chinese burgers hun leven in foto’s vast te leggen op fotorolletjes. En vanaf 2005 werd er steeds meer digitaal gefotografeerd, wat zo’n beetje het einde betekende van de analoge fotografie. Heel weinig van deze amateurfoto’s hebben tot nu toe hun weg naar het Westen gevonden en dus is het materiaal dat Thomas Sauvin verzameld heeft uniek.

Je ziet foto’s van het dagelijks leven in China, hoe mensen er hun vrije tijd besteedden en ook foto’s die gemaakt zijn op reizen binnen en buiten China. Alles bij elkaar laten de foto’s zien hoe er aan het einde van de 20e eeuw (na de Culturele Revolutie) langzamerhand enige welvaart kwam in China en de mensen gingen consumeren, reizen en plezier maken. De Franse journalist en filmer Emiland Guillerme maakte een mooie korte documentaire film (12 minuten) over het ontstaan van Beijing Silvermine, getiteld Silvermine.

Thomas Sauvin heeft het project Beijing Silvermine heel zorgvuldig ontwikkeld. Eerst was hij vooral bezig met het verzamelen en classificeren (naar thema) van de foto’s. Net als in het Westen lijken veel familiefoto’s die zijn genomen op elkaar, zoals: een persoon of een gezin voor een bepaalde waterval, bij een nieuwe ijskast, mensen aan het strand of op een plein, vrienden op een feestje, etc. Vervolgens (in 2013) is hij die foto’s gaan plaatsen op Instagram en heeft hij een website geopend over het project Beijing Silvermine. Daarna is hij foto’s rond bepaalde thema’s gaan bundelen in fotoboeken.

Zo is er een fotoboek uit 2015 Totdat de dood ons scheidt, waarin hij foto’s heeft gebundeld van stelletjes die tijdens hun huwelijksdag allerlei spelletjes doen met sigaretten en daarbij vooral heel veel aan het roken zijn.

Ook ging hij samenwerken met andere kunstenaars en dat leverde onder andere een hele bijzondere “animatie-film” over het project, Recycled, gemaakt door de Chinese videokunstenaar Lei Lei. Daarnaast ging hij series foto’s uit het project vertonen op internationale fototentoonstellingen en fotobeurzen, zoals op Paris Photo in 2016. In 2013 was hij op het Format Fotofestival In Derby (UK) en hiervan is een korte documentaire film is gemaakt door Emiland Guillerme (Beijing Silvermine- Thomas Sauvin Part 2).


In samenwerking met collega-kunstenaars ging hij sommige foto’s bewerken, om er nieuwe beelden van te maken. Zo zijn er prachtige ingekleurde en bewerkte foto’s uit het project te zien, gemaakt door Thomas Sauvin samen met de eerder genoemde Lei Lei. Er zijn – in samenwerking met de Amerikaanse kunstenaar Cari Vander Yacht – animaties gemaakt op basis van foto’s uit het project.

Een goed overzicht van wat het project heeft opgeleverd vind je op de website van het project Beijing Silvermine. Op de website vind je onder het kopje Gallery een groot aantal Chinese amateur foto’s, die via het project weer tot leven zijn gebracht. Verder vind je er informatie over de uitgebrachte Fotoboeken, de bezochte Tentoonstellingen, de Samenwerkingsprojecten met andere kunstenaars en andere informatie over het project.

Inmiddels droogt de bron van oude fotorolletjes die voor het terugwinnen van zilver worden verzameld wat op, en zoekt Thomas Sauvin zijn bronnen op internetsites en op vlooienmarkten.

Opmerkelijk is dat tot op heden niemand zich heeft gemeld als de fotograaf van een van de vele gepubliceerde beelden. Waarschijnlijk zijn veel van de door hem gevonden foto’s nooit afgedrukt. In deze blog heb ik een aantal foto’s en linken naar video’s en artikelen geplaatst, als illustratie bij de tekst. Voor geïnteresseerden is op internet nog veel meer te vinden.


Wat mij heeft verbaasd is dat dit allemaal voor mij helemaal nieuw was. ik had er nog nooit van gehoord!. Terwijl uit bronnen op internet blijkt dat het project al vanaf 2009 loopt en het zeker vanaf 2014 erg aan de weg heeft getimmerd. Ik heb dat gemist en waarschijnlijk vele andere Nederlanders ook. Misschien is dat overigens wel kenmerkend voor het brede terrein van de fotografie, dat je onmogelijk het overzicht erover kunt houden. Dat levert dan wel weer zulke verrassende pareltjes op als deze Zilvermijn van Beijing (Beijing Silvermine).