Paris Photo 2017 – Bron van inspiratie

Afgelopen weekeinde waren wij naar Paris Photo, de grote, jaarlijkse fotobeurs in Parijs. Zoals Elvira Smit van de website Kronkeling in haar blog over Paris Photo zegt: Een kunstbeurs voor de rijken (en de nieuwsgierigen). Klopt helemaal. Er staan 180 fotogalerieën, die allerlei soorten autonome (=kunst) fotografie aanbieden, tegen op de kunstmarkt “normale” prijzen, dus onbetaalbaar voor de gemiddelde medemens. Elvira Smit heeft het in haar blog over een werkje van Richard Avedon dat 600.000 dollar kost. Ik zag een kleine foto (misschien 18 x 24 cm), gemaakt en afgedrukt door de Amerikaanse fotograaf Alfred Stieglitz (1864 – 1946), die – zonder blikken of blozen – 120.000 dollar moest kosten. Een veel grotere afdruk van een foto van de Vietnamees/Amerikaanse Dihn Q Lê kostte “slechts” 60.000 dollar (maar ik kon wel wat korting krijgen!).  Die rijke mensen zie je trouwens niet op de beurs, want die zijn al komen winkelen op de speciale sessie vooraf voor serieuze kopers.

Toch komen ook niet-rijke mensen in groten getale naar Paris Photo. Niet om foto’s te kopen, maar om naar foto’s te kijken. En er zijn zoveel nieuwsgierigen dat je soms over de hoofden heen kunt lopen. De doorstroming is met de vele smalle gangetjes tussen de verschillende stand echt lastig. En het is mede daardoor, maar ook door de grote hoeveelheid foto’s, van meer dan 2500 fotografen (!), vrijwel onmogelijk om echt een goed beeld van het aanbod te krijgen.


Dat heb ik dan ook helemaal niet geprobeerd. Ik ben als een soort roofdier in een grote cirkel om de verzameling stands heen geslopen en daarna nog een paar keer dwars door de verschillende tussengangetjes. Ik keek om me heen of ik een prooi zag die de moeite waard was. Ik zag heel veel technisch goede en mooi afgedrukte plaatjes, maar die zeiden mij verder niet veel. Die hoefde ik dus niet. Nee, ik liet me als het ware “roepen” door de foto’s die er wel toe doen. Zo nu en dan zag ik foto’s die zeiden: Kom eens bij mij kijken, ik heb wat te zeggen! Dat deed ik en soms was het dan raak. Het gaat uiteindelijk toch om de vraag: Wat vind ik interessante foto’s en inspirerende fotografen? Best een leuke manier van door een grote fotobeurs dwalen. Onderstaand iets van mijn vangst.

Ik zag een mooie serie zwart-wit foto’s van de Zweedse fotograaf Martin Bogren, getiteld Italia  (zie foto links). Eerder viel hij ook al op met zijn serie Tractor Boys. Waarom vallen deze foto’s mij op? Misschien omdat ze in zwart-wit zijn en lijken op een soort amateurkiekjes. Het tegenovergestelde dus van de prachtige, grote kleurafdrukken die je op Paris Photo veel zag.

Ik zag een heel bijzondere kleurenfoto van de Vietnamees-Amerikaanse Dihn Q. Lê. Het leek op een soort vlechtwerk van stroken van foto’s, die als vlechtwerk een samenhangend beeld vormden: een soort oude boeddhistische afbeelding (zie foto rechts). De techniek die hij gebruikt is gebaseerd op de manier waarop vroeger in Vietnam grasmatten werden geweven. Ik kom in een aparte blog nog terug op deze fotograaf, want hij blijkt heel veel interessante dingen gedaan te hebben. Zo zag ik (wat een toeval!) dat er in het Museum Boijmans-Van Beuningen in Rotterdam op dit moment een installatie van hem te zien is: The Colony.

Daarna werd ik geroepen door zwart-wit portretten die me heel erg aan het werk van de Malinese fotografen Seidou Keita en Malick Sidibé deden denken. Het bleek te gaan om foto’s gemaakt door Sory Sanlé (1943) uit Burkina Fasso. Op zijn website vind je heel veel werk van hem. Daar blijkt dat hij ook films heeft gemaakt (maar die krijg ik via zijn website niet te zien). Wel kun je er een interessante 12 minuten durende film over zijn leven en werk zien.  Zo te zien leeft en werkt hij nog. Ik ben dol op dit soort recht-toe-recht-aan Afrikaanse portretten. Ook over Sory Sanlé en zijn studio Volta Photo ga ik daarom een aparte blog schrijven.


Hetzelfde geldt voor de Amerikaanse fotograaf Mark Ruwedel. Ik zag een serie foto’s van hem van Ovens, die gebruikt werden om water op te warmen voor stoomtreinen. Ze deden me erg aan het werk van Bernd en Hilla Becher uit Duitsland denken. Op internet zie ik dat hij veel meer gebouwen en structuren (bv. watertorens) gefotografeerd heeft, wat interessante beelden oplevert. Ook kwam ik op internet filmpjes en interviews met hem tegen. Materiaal genoeg dus om een aparte blog aan hem te gaan wijden.

Paris Photo blijkt voor mij dus een hele rijke inspiratiebron te zijn om achter interessante fotografen aan te gaan en daar over te schrijven.

Naast de bovengenoemde fotografen ga ik bijvoorbeeld verder ook kijken naar Hank O’Neal uit Texas (zie foto links) en Silvina Der Meguerditchion, een Argentijnse fotografe, die woont en werkt in Berlijn (zie foto rechts).

En ik ga kijken naar Masahisa Fukase, een Japanse fotograaf over wie de Engelse krant de Guardian ooit schreef: De man die uitsluitend zijn vrouw fotografeerde (zie foto links). Interessant. Op de website van zijn vertegenwoordiger, Galerie Michael Hoppen, vind je foto’s die hij heeft gemaakt.

Ik kwam op Paris Photo ook oude bekenden tegen. Ik zag bijvoorbeeld mooie foto’s gemaakt door de Amerikaanse fotograaf Joël Meyerowitz. En ik zag een nieuwe fotoserie van Omar Victor Diop uit Senegal, over wie ik eerder op deze website als eens schreef . En ik zag een mooie foto van Ernst Haas getiteld Route 66 (in 2011 bij Christies in Londen verkocht voor 7500 British Pond Sterling (formaat: 57.8 x 86.4cm.). En zo kan ik nog wel even doorgaan.

 

Samenvattend kan ik constateren dat Paris Photo voor mij een rijke inspiratiebron was als het gaat om fotografen die ik nog niet kende of om nieuwe werk van al bekende fotografen. Ik heb de komende tijd genoeg om over te schrijven. Het bezoeken van Paris Photo was de moeite waard. Op de website van Paris Photo vind je een groot aantal van de getoonde foto’s en je kunt zelfs een virtuele tour over de hele tentoonstelling maken – een aanrader!

Tenslotte. Wat ik wel leuk vind: Rijke mensen kopen voor heel veel geld foto’s op Paris Photo. En de overige bezoekers maken ongelimiteerd opnames in hoge resolutie  van foto’s die ze mooi vinden en nemen die gratis mee naar huis. Behalve ik, want ik heb geen camera in mijn mobieltje zitten.