Waar is het wonder van de fotografie gebleven?

Ik ben ooit met deze website begonnen omdat ik een heel sterke beleving van verwondering had bij alles wat met fotografie te maken had. Niet voor niks heet deze website “Het wonder van de fotografie”. Ik beleefde de fotografie – het feit dat je een moment in de tijd kunt vastleggen en eindeloos kunt bekijken – als een groot wonder. Dat je hele kleine dingen (via een microscoop) en dingen die heel veraf staan (sterren, op een afstand van lichtjaren) in beeld kunt krijgen en kunt vastleggen.
Dat je zonder enige tekenvaardigheid toch heel goed gelijkende portretten van mensen kunt maken. En dat alles op een zo’n goedkope wijze dat iedereen zich portretten van zichzelf kan veroorloven – zowel als “carte de visite” of op groter formaat afgedrukt, voor in het fotoalbum en aan de muur. En het wonder is er alleen maar groter op geworden met de komst van de digitale fotografie. Dat iedereen met zijn mobieltje foto’s kan maken, die vroeger alleen maar door een vakfotograaf met uitgebreide technische apparatuur geproduceerd konden worden. Of dat niet eens, want de lichtgevoeligheid van de camera in het mobieltje is vele malen groter dan die van de vroegere platencamera en ook van de vlakfilm of filmrolletjes. En je kunt die foto’s via je mobieltje ook nog eens aan iedereen doorsturen.

Dat alles is nog steeds een wonder. Alleen is bij mij op dit moment de verwondering, de beleving van het wonder als ik foto’s zie, een beetje weggezakt. Ik merk dat ik me op het moment niet zo druk kan maken over de fotografie. Ik kan nog wel naar fototentoonstellingen gaan, en als ik die goed vind daarover een kort verslagje maken. Maar het gevoel van “het wonder van de fotografie”, dat aan de basis stond van mijn blogs is op het moment een beetje zoek. Met als gevolg dat de blogs steeds moeizamer tot stand komen en ook steeds verder uit elkaar komen te liggen. Waardoor het moeten schrijven van een volgende blog ook steeds meer als een belasting gaat voelen. En dat kan niet de bedoeling zijn. Want niemand dwingt mij om over fotografie te schrijven. Ik deed dat omdat ik er lol in had. En verder niks.


Nadenkend over dit dilemma (en dat doe ik in deze blog) merk ik dat mijn sterkste gevoel over fotografie op dit moment niet meer de verwondering is, maar het feit dat ik er niet meer zo door geïnspireerd word. En dat ik niet precies weet hoe dat komt en wat ik eraan wil doen. Om met dat laatste te beginnen: ik kan natuurlijk stoppen met het schrijven van blogs over fotografie en mijn aandacht op iets anders richten. Ik kan zelfs helemaal stoppen met deze website. Dat was een aantal jaren prima, maar klaar is klaar! Toch voelt dat niet helemaal goed. De reden daarvoor is dat ik vind dat ik eerst beter moet weten waarom ik er geen lol meer in heb. Misschien kan ik dáár wat aan doen. En gaat het vuurtje weer branden. Dus ga ik op zoek naar waarom ik de verwondering over de fotografie op het moment kwijt ben.


De reden die direct naar voren komt is dat ik (en wij: Onnie en ik) op het moment een vrij grote verandering in ons leven meemaken. Onnie denkt erover te stoppen met werk wat ze nu doet. En samen zijn we bezig om een nieuw huis te kopen op het platteland. We verkopen ons huis in de stad (zie foto boven) en gaan een heel ander leven tegemoet in de natuur, weg van het stadse leven (zie foto beneden). Die overgang vraagt aandacht en kost veel energie. Dat zal vast een rol spelen, maar verklaart mijns inziens onvoldoende waarom ik “dus” de fotografie niet meer als wonderbaarlijk kan beleven.

Maar er is wel iets anders aan de hand. Ik merk dat ik op dit moment niet zo goed meer weet wat ik wil met mijn leven. Dat ik er behoefte aan heb om na bijna 12 jaar mijn toekomst (“de komende tien jaar”) opnieuw te doordenken. Toen ik in 2012 stopte met werken heb ik een jaar lang een sabbatical genomen, om in alle rust mezelf klaar te maken voor een nieuwe fase in mijn leven. Tijdens die sabbatical mocht ik aan alles ruiken wat ik interessant vond en hoefde ik nog nergens voor te kiezen. Pas na een jaar moest ik van mezelf kiezen voor een nieuwe invulling van mijn leven. Aan het einde van die sabbatical koos ik ervoor om me een aantal jaren serieus op de fotografie te gaan richten. Niet als fotograaf, maar als iemand die de fotografie in al zijn verschijningsvormen en al zijn aspecten wilde bestuderen en daarover wilde schrijven. Dat heeft uiteindelijk geleid tot deze website. Die website voelde als een prima middel om al mijn bevindingen in woorden en beelden door te geven. Daar heb ik een aantal jaren veel lol aan beleefd. Maar die lol blijkt eindig.

Op dit moment in mijn leven heb ik een soortgelijk gevoel als toen ik stopte met werken. Ik wil in alle rust opnieuw uitvinden wat me in deze fase van mijn leven raakt en waar ik me “dus” de komende jaren mee bezig wil houden. In 2013 koos ik voor de fotografie als een belangrijk onderwerp in mijn leven, en daar heb ik nooit spijt van gehad. Maar het voelt alsof die keuze van toen nu niet meer geldig is, of op zijn minst herbevestigd moet worden.


Ik heb het gevoel dat ik hiermee een belangrijke reden heb gevonden voor het langzaam wegebben van mijn verwondering over de fotografie. Het klopt voor mij. Ik neem dat gevoel serieus en besluit daarom maar eens een tijdje “vrij” te nemen. Een sabbatical, waarin ik op mijn gemak kan uitzoeken wat ik de komende jaren wil in mijn leven en in hoeverre de verwondering over de fotografie daar nog een belangrijk onderdeel van kan en moet zijn. Ik blijf wel naar fototentoonstellingen gaan, denk ik, en zal daar ook wel eens wat over schrijven. Maar voorlopig komen er geen blogs, of hoeven er in elk geval geen blogs te komen. Dat voelt op dit moment wel als een opluchting. En het geeft mij de rust om me op mijn gemak met onze verhuizing en alles wat daarbij hoort bezig te houden, en verder met alles wat de komende maanden mijn aandacht trekt. De natuur om me heen bijvoorbeeld! Ik zie wel licht aan het einde van de tunnel. Maar wàt dat licht straks laat zien weet ik nu nog niet. Tot straks dus.