Zilver en licht

Ik was en ben een fan van fotogalerie Sehnsucht in Rotterdam en ging er graag heen. Helaas bestaat de galerie als fysieke plek niet meer. In plaats daarvan gaat Sehnsucht door als Nomadic Galerie Sehnsucht. Als zodanig zullen ze o.a. reizende popup-tentoonstellingen en andere foto-evenementen organiseren. De kern van de “nieuwe” galerie bestaat uit 9 partners.
In de Sehnsucht Nieuwsbrief van maart 2019 worden er daarvan drie aan ons voorgesteld. Een daarvan is de Belgische fotograaf Dieter Provoost. In de tekst die hij in de Nieuwsbrief over zichzelf plaatst kwam ik voor het eerst Silver and Light (Zilver en licht) tegen. Lees even mee:
Na drie jaar technische fotografie kwam ik tot de conclusie dat ik verslaafd was geraakt aan digitale fotografie, maar dat ik het proces miste van het zelf mijn eigen foto’s ontwikkelen en afdrukken. Ik miste de momenten die te maken hebben met het maken van een “echte” foto. De kunst van de analoge fotografie, het tevreden gevoel als je een zelfgemaakte afbeelding, afgedrukt op een fysieke drager (papier, glas, metaal, etc.), in handen hebt, dat blijft voor mij steeds verbazingwekkend. Nadat ik de film ‘Silver and light’- online gezien had snapte ik dat er nog veel meer te ontdekken was dan alleen het proces van ontwikkelen en afdrukken in de doka. Al die oude analoge afdruk-methoden, het ontwikkelen van de latente afbeelding, en het volgen van de juiste recepten daarbij om je eigen vloeistoffen te maken. Ik zie het als tijdreizen door de wonderbaarlijke wereld van de fotografie, met steeds weer nieuwe ontdekkingen op het terrein van deze oude en helaas vaak vergeten kunst.
Meer over Dieter Provoost vind je op zijn website.


Via deze lange aanloop ben ik dan nu uitgekomen bij ‘Silver and light’ (zie foto hierboven). Oorspronkelijk was dit één filmpje van ruim 9 minuten op internet uit 2012, waarin de Amerikaanse fotograaf Ian Ruhter laat zien hoe hij, met vallen en opstaan, er in slaagt om, met behulp van een oude fototechniek: “natte collodium”, hele grote foto’s te maken (van 1.20 bij 1.50 meter en groter) op metaal of glas. Om dat te bereiken heeft hij een vrachtwagen omgebouwd tot camera, met aan de achterkant een lens, om op elke gewenste plek beelden op dit formaat te kunnen schieten en bewerken. Kijk zelf maar.


Ian Ruhter was professioneel fotograaf, maar hij vond digitale fotografie steeds meer “onecht” worden en keerde daarom terug naar de analoge fotografie, met name het natte collodium proces. Oorspronkelijk maakte hij kleine “natte” platen (16 x 25 cm) en die wilde hij dan uitvergroten door ze te scannen, en die scan als negatief te gebruiken. Maar daarmee was hij weer terug bij het voor hem deprimerende digitale handwerk en dat wilde hij persé niet meer. Dus zocht hij verder. Toen hij een keer door een raam heen een mooi beeld van Los Angeles zag wist hij opeens wat hij wilde: originele natte collodium afbeeldingen in groot formaat. Dat was nog nooit gedaan en volgens de deskundigen ook onmogelijk. Maar hij ging ermee aan de gang, vond met veel moeite een bruikbare lens en realiseerde zich al snel dat hij dan ook een gigantische camera nodig had. Eentje waarin hij zelf rond zou kunnen lopen, zo groot. Het werd een camera ingebouwd in een vrachtauto, met de lens aan de achterkant. Na heel veel mislukkingen lukte het hem uiteindelijk op 28 november 2011 om voor het eerst een geslaagde afbeelding op formaat 120 x 150 cm. te maken. “Gemaakt van zilver en licht,” zei hij . De rest is geschiedenis.


Inmiddels zijn we een aantal jaren verder. Op zijn website heeft Ian Ruhter een grote verzameling geplaatst van series afbeeldingen en korte films die hij gemaakt heeft. Bij elkaar geven die een goed beeld van wat hij de afgelopen jaren heeft gedaan.


Ook staat op de homepage van zijn website een TED-presentatie die hij in september 2018 in South Lake Tahoe hield over zijn werk van de afgelopen jaren. Een boeiend verhaal, waarin hij vertelt dat hij professioneel fotograaf was, maar de digitale fotografie steeds meer “onecht” vond worden. Daarom ging hij zich richten op oude, analoge fototechnieken. Uiteindelijk werd hij daar succesvol mee en maakte hij prachtige foto’s. Maar als het er op aankomt gaat het hem in zijn werk niet om de foto’s, maar om mensen te ontmoeten en “om datgene te doen wat hij graag wil doen”. Do what you love, leef je droom! En daar heeft hij succes mee. Inmiddels hangen zijn afbeeldingen in musea in de Verenigde Staten. Hij ziet fotografie eigenlijk als een grote tijdmachine. “Taking me backward into the future. A future where you paint with silver and light”. Hij wil nu overal in Amerika foto’s maken, om het land van nu vast te leggen, zoals dat vroeger is gedaan door Carleton Watkins, Eadweard Muybridge en Timothy O’Sullivan. En daarnaast ook om een stem te geven aan de mensen die er wonen.

Met zijn gigantische camera zoekt hij graag achteraf gebieden op, om mensen te laten zien die je normaal gesproken niet tegenkomt. Kijk bijvoorbeeld naar Silver and Light deel 2, waarin hij filmt hoe hij in een heel erg achteraf plaatsje, Slab City, de mensen spreekt en ze fotografeert.

 

Of kijk op youtube naar een aflevering van Framed over Ian Ruhter en zijn medewerkers, om nog meer te pakken te krijgen van wat hij doet met fotografie en film en waarom hij dat doet.


Veel interessante informatie is ook te vinden in een interview met Ian Ruhter uit 2014 met het blad Steez. Een kwartaal blad over snowboarden, skateboarden, kunst, muziek en de daarbij behorende cultuur. Je leest in dat interview onder andere (grappig detail) dat hij bij het maken van foto’s geen gebruik maakt van gevaarlijke chemicaliën en dat de gasmaskers die ze tijdens hun werk dragen meer te maken hebben met hun image dan met werkelijk gevaar.

Wat mij trekt in het werk van Ian Ruhter is vooral zijn inzet om iets tot stand te brengen wat heel moeilijk is (en volgens velen onmogelijk), maar wat hij toch blijft proberen. Totdat het hem lukt. In zijn Artist Statement uit 2011 lees je die volledige inzet heel mooi terug!


Deze blog is misschien meer een handleiding náár het project Silver and Light geworden dan een goed lopend verhaal óver Silver and Light. Maar dat verhaal krijg je via de foto’s en linken in deze blog vanzelf aangereikt en het is zeer de moeite waard om te zien en te horen.