Tussen hemel en aarde

In het Museum Jan Cunen in Oss is tot en met 20 januari een tentoonstelling te zien met fotowerk van de kunstfotografe Marie Cécile Thijs (Heerlen, 1964). Het museum zegt dat het gaat om beelden uit een sprookjesachtig universum, een wereld waar tijd en ruimte vervagen. Objecten krijgen persoonlijkheid. Portretten worden stillevens en stillevens worden portretten. Marie Cécile Thijs: “Als in een parallelle wereld, waarin ze hun eigen leven gaan leiden en een nieuwe betekenis krijgen. Wij kijken ernaar, maar zien een andere werkelijkheid”. Is er meer tussen hemel en aarde?


Qua licht en kleur doen haar surrealistische beelden denken aan het werk van de grote 17e-eeuwse Nederlandse meester, maar haar foto’s zijn hedendaags in enscenering en uitstraling. Zegt het museum.

Wat ik zag was een serie portretten van jonge vrouwen (soms met een ingewikkeld gevouwen historische kraag), een serie portretten van poezen met eveneens een historische kraag om, foto’s van een witte en een zwarte eenhoorn, een paar foto’s van koks aan het werk en nog wat andere beelden. Een beetje rommelig. Ik was niet heel erg onder de indruk van het geheel. Technisch is het heel goed, maar de foto’s spreken mij niet echt aan. Het is allemaal nogal “gemaakt” vind ik, en daar houd ik niet zo van.

Behalve dan dit vrij stijve portret van een meisje met een ouderwetse stevige witte kraag. Dat boeit me om een of andere reden in hoge mate, daar kan ik heel lang naar kijken. Het gekke is: het is echt alleen dit portret, andere foto’s van hetzelfde meisje raken me weer veel minder. Geen idee wat dat is.


Wie dit ook eens wil zien kan nog tot 20 januari terecht in het Museum Jan Cunen in Oss.